میخوام بنویسم اما نمیتونم ذهنمو منظم کنم.افکارم توی ذهنم چرخ میزنه.گیج شدم اما نمیتونم نوشتنو بزارم کنار.باید بنویسم این تنها چیزیه که الان آرومم میکنه.نمیدونم چطور توصیف کنم چیزی رو که بقیه نمیبینن یا نمی خوان ببینن یا فراموشش کردن اما زندگی منو پر کرده همه جا هست توی کلاس توی راه توی خونه هرجا که میرم با منه تمام وجودم رو گرفته و و مثل یه مار بزرگ دورم چنبره زده و داره خفم میکنه.

اون چیزیه که همیشه بهش فکر میکردم یه چیزی که میخواستم فرق داشته باشه میخواستم عجیب باشه.من ساختمش یا شایدم برام ساختنش اما حالا مطمئنم که نمیخوامش ولی نمیتونم ولش کنم چون توی تمام سالهای گذشته هر چیزی که خوندم یا هر چیزی که شنیدم باعث شد که بیشتر فکر کنم که درسته و بیشتر باورش کنم.چیزی که شاید یه روز یه دروغ کوچیک بود الان همه حقیقت منه تمام حقیقتی که میتونم باور کنم و میتونم ببینم تمام سعیم رو میکنم که یه چیز دیگه پیدا کنم اما اینقدر توی اون غرق شدم که هیچ چیز دیگه ای رو از پشتش نمیتونم ببینم.

وقتی که ساختمش یا ساختنش یا بهتره بگیم وقتی ساخته شد وقتی بود که دنبال جواب بودم چرا هستم؟چی هستم؟و چی باید باشم؟ اینا سوالایی بود که هرکدوم یه جواب میخواستن. هیچ چیز قانع ام نمیکرد تا اینکه اون ساخته شد.همه چیزو خیلی ساده و خیلی مسخره و خیلی قابل باور توضیح میداد و من از اون خوشم اومد اولش که ضعیف بود ازش دفاع کردم و قوی تر شد بعد با اون حرف حرف میزدم.خیلی واقعی به نظر می اومد و میتونست بفهمه.همیشه به من یه دلیل می داد که اعتراض کنم،غر بزنم و شکایت کنم و این منو راضی میکرد.توی چارچوب اون فکر میکردم و اون قدرت فکر من بود چون تمام جواب ها رو داشت.جواب های مسخره،ساده اما قابل باور.هر ذهنی اونارو می فهمید و هیچ دلیل محکمی برای ردشون نبود.از اینکه بقیه جوابی برای سوالاتم نداشتن لذت میبردم اما وقتی که تنها بودم همیشه زجر می کشیدم.از سوالای بی جوابی که فقط اون میتونست جواب بده.جوابهاش کم کم داشت منو عذاب میداد من هم نمیخواستم باور کنم اما دیگه هیچ چیز دست خودم نبود.اون اینقدر منو به شنیدن دلیل هر چیز قبل از انجام یا قبولش عادت داده بود که هیچ کدوم از چیزایی که دوست داشتم باور کنم رو باور نمی کردم.همیشه جواب سوالام رو میداد و هرچقدر سعی میکردم قبول نکنم نمی شد. ذهن من شروع میکرد به دلیل آوردن و اثبات درستی جواب اون.اون ذهن منو کنترل میکرد و منو تغییر میداد تا دیگران بتونن اونو توی من ببینن و منو فراموش کنن.تمام چیزایی که من بودم فراموش شد و الان همه چیز اونه.هر وقت میخواد اونقدر منو توی هزار توی مغزم می پیچونه که گیج بشم یا منو بین چیزایی که باور دارم و چیزایی که میخوام باور کنم قرار میده تا فکرم از هم بپاشه و بعد اون یه جمله میگه،یه حرف کوتاه و گاهی یه نطق طولانی قبل از خواب و من تا مدت ها برده ی اون میمونم و هر وقت بخوام حقیقت هاش رو فراموش کنم دوباره شروع میکنه و این کار همیشه ادامه داره.

نمیخوام این رو باور کنم اما اون تنها چیزیه که من دارم و بهتره بگم من تنها چیزیم که اون داره اون منو کنترل میکنه.همیشه،هر روز و تا ابد.

مطمئنم خط هایی که دارم مینویسم چیزایی هست که اون خواسته.شاید میخواد اینا یه جایی نوشته بشه مثل یه قرار داد یا یه سند.سند بردگی من.